De schitterende cd-opname van de cellosonates van Brahms door Piet Kuijken en Amy Norrington op het label Et’cetera Records vormt de directe aanleiding om dit bijzondere duo in residentie te nemen. De lovende recensies bevestigen hun uitzonderlijke interpretatie. Maar het is ook de keuze voor een historische Streicher-piano die de luisterervaring een heel bijzondere dimensie geeft.

In het voorjaar van 2026 lag de focus op de cellosonates van Brahms. Voor hun tweede concert willen Amy en Piet graag violist Naaman Sluchin betrekken. Ze kennen elkaar al langer en speelden in het verleden samen als Talisma Ensemble. In 2022 nam Piet Kuijken samen met Naaman Sluchin het volledige werk voor viool en pianoforte van Franz Schubert op.

Voor dit tweede concert trekken ze de muzikale lijn van Schumann en Brahms en de historische Streicher-piano consequent door. Dit keer met twee pianotrio’s: werken uit de late periode van beide componisten.

Bij Schumann lijkt de muziek voortdurend haar weg te zoeken door een dicht en soms onrustig klanklandschap. Bij Brahms ber eikt diezelfde romantische intensiteit een bijna soevereine concentratie. Het programma brengt zo twee componisten samen die elkaar diepgaand beïnvloedden en die, elk op hun eigen manier, de kamermuziek naar een nieuwe vorm van intensiteit stuwden.

Schumanns Derde Pianotrio in sol klein, opus 110 is wellicht het minst gespeelde, maar tegelijk het meest originele en verrassende van zijn drie pianotrio’s. Het werk getuigt van een buitengewoon evenwicht tussen piano en strijkers. Met een opmerkelijke economie van middelen laat Schumann de pianopartij voortdurend versmelten met de stemmen van viool en cello. Zijn ongebreidelde fantasie gaat er hand in hand met een indrukwekkend formeel meesterschap.

Dat Brahms veel leerde van zijn vriend en grote voorbeeld Schumann, valt ook in zijn late kamermuziek nog duidelijk te horen. Zijn Derde Pianotrio in do klein, opus 101 is daar een prachtig voorbeeld van. Luister bijvoorbeeld naar het donkere en mysterieuze tweede deel, Presto non assai, waar de met sordino spelende strijkers samen met de piano een eenvoudig, bijna verstild thema vormgeven. De verwantschap – zowel in idee als in toonaard – met het derde deel, Rasch, uit Schumanns Derde Pianotrio is opvallend. Daarna volgt een heerlijk Andante grazioso in do groot, dat bijna aanvoelt als een echte Romanze – een genre waar ook Schumann bijzonder graag naar greep. Piano en strijkers beantwoorden elkaar er afwisselend, haast als geliefden in een muzikaal gesprek. De hoekdelen zijn dan weer uiterst compact en energiek geschreven. Het eerste deel, Allegro energico, straalt een majestueuze kracht uit, terwijl het stuwende ritme van het slotdeel, Allegro molto, in 6/8 doet denken aan het Hoorntrio opus 40. Het is het kortste van Brahms’ drie pianotrio’s, maar zeker niet het minst intense.

Met dit repertoire dalen we af naar de diepste regionen van de menselijke ziel. Schumann en Brahms tonen hier hun meest persoonlijke, kwetsbare en geconcentreerde gedaante. Hun pianotrio’s behoren zonder twijfel tot de meest fascinerende meesterwerken van de negentiende-eeuwse kamermuziek.

En precies in dit repertoire, én met dit historische instrumentarium, voelen Piet Kuijken, Amy Norrington en Naaman Sluchin zich helemaal thuis. Na vele jaren van samenspel is de combinatie van hun historische uitvoeringspraktijk, hun intense luisterbereidheid en hun gedeelde liefde voor deze muziek uitgegroeid tot hun artistieke handelsmerk.