Graindelavoix werd in 1999 opgericht en is een in Antwerpen gevestigd muziek- en kunstensemble. Onder leiding van oprichter en artistiek directeur Björn Schmelzer staat het ensemble bekend om zijn eigentijdse en kritische benadering van voornamelijk historisch vocaal repertoire. Graindelavoix schudt de conventies van de oude muziek geregeld grondig door elkaar en bouwt een steeds groter publiek van liefhebbers én tegenstanders op. Blijkbaar bestaat er geen tussenweg voor een deel van het publiek: you love it or you hate it.

Eén ding staat vast: ondertussen behoort Graindelavoix tot de absolute internationale referenties op het vlak van oude muziek en staat het ensemble op de belangrijkste podia en festivals wereldwijd.

Met dit project maakt Graindelavoix zijn debuut bij Les Concerts de Midi de la Ville de Liège. Dat mag gerust bijzonder genoemd worden: het aantal concerten dat Graindelavoix in zijn hele carrière in Wallonië heeft kunnen spelen, is op één hand te tellen. Bovendien zal het de eerste keer zijn dat er pure vocale polyfonie klinkt in de Salle Académique.

Ook de typische Graindelavoix-enscenering zal het Luikse publiek ongetwijfeld verrassen. De zaal wordt ondergedompeld in duisternis, met slechts enkele karakteristieke, gebogen koperen stangen waaraan een gloeilamp hangt en die de zangers schaars belicht. Wie het ensemble afgelopen voorjaar aan het werk zag met muziek van Cipriano de Rore, weet welke intense ervaring hem of haar te wachten staat. La Salle Académique wordt een intrigerende grot, bevolkt door stemmen en kleine lichtbronnen.

Op 5 november keert Graindelavoix terug in zijn meest intieme bezetting: vier zangers presenteren ‘Contre nature’, met muziek van Johannes Ciconia, Senlèches, Guillaume de Machaut, Perugia, Solage en anderen.

Het programma onthult de radicale vreemdheid van de polyfonie uit het einde van de veertiende eeuw. De vernieuwende kunst van de Ars nova, belichaamd door Guillaume de Machaut, vertakt zich hier verder in de nog subtielere en complexere Ars subtilior van componisten als Solage en Senlèches. Het resultaat is muziek die de regels lijkt te tarten: complexe ritmes, onverwachte wendingen en een bijna buitenaardse verfijning.

‘Contre nature’ is geen concert om rustig achterover te leunen. Het is een fysieke ervaring van muziek die de natuurlijke orde lijkt te ontregelen — precies zoals deze polyfonieën ooit de gewelven van de pas gebouwde kerken vulden en hun luisteraars confronteerden met iets volkomen nieuws.

Want uiteindelijk herinnert Graindelavoix ons aan één eenvoudige waarheid: elke oude muziek is ooit moderne muziek geweest.